سلام

باز ازرویی می سازم

از خواست بودن کسی

و چون سقفی در سایه اش می ارامم

و تحمل می کنم درد این خواستن را

بناگاه در می یابم انکه می خواهم از انچه می خواهم تهی است

-یا من تهی می بینمش-

خواستی به یادگار مانده

قلبی زخم خورده

و سایه ای که باز احداث خواهد شد سقفش

برای چه....

دیگر فریب نمی خورد به سادگی ساکن این چار هجره

دیگر بزرگ شده

سنگدل و مشکوک به هر رهگذر

بزرگ

بزرگ

بزرگ

درد عشق و انتظار درد عشق و انتظار دارم زان شب يادگار در آن شب سرد پاييز آهنگ سفر ميكردي از رهگذري محنت خيز ديدم كه گذر ميكردي تو رفتي و دلم غمين شد قرين آه آتشين شد از آن شبي كه برنگشتي جهان كه شادي آفرين بود به چشم من غم آفرين شد از آن شبي كه برنگشتي از آن شب سرد خزان شبها گذشته داستان باده و مینا گذشته روزگاری بر من تنها گذشته تو رفتی و دلم غمین شد غمین آه آتشین شد از آن شبی که برنگشتی منم چو چشمه سرابم چو نقش آرزو بر آبم هر چه قصه و فسانهام بلرزدم ز دل نسيمي به وقت زندگي حبابم در زمان بينشانهام آرزو آرزو اي سراب بيكران اي اميد بينشان اي كه ش

سعدی » دیوان اشعار » غزلیات پیش ما رسم شکستن نبود عهد وفا را الله الله تو فراموش مکن صحبت ما را قیمت عشق نداند قدم صدق ندارد سست عهدی که تحمل نکند بار جفا را گر مخیر بکنندم به قیامت که چه خواهی دوست ما را و همه نعمت فردوس شما را گر سرم میرود از عهد تو سر بازنپیچم تا بگویند پس از من که به سر برد وفا را خنک آن درد که یارم به عیادت به سر آید دردمندان به چنین درد نخواهند دوا را باور از مات نباشد تو در آیینه نگه کن تا بدانی که چه بودست گرفتار بلا را از سر زلف عروسان چمن دست بدارد به سر زلف تو گر دست رسد باد صبا را سر انگشت تحیر بگزد عقل به دندان چون تأمل کند این